مادر داد میزد،ناله سر میداد و میگریست .در سرمای زمستان بدنیا آمد.پای به سرما گذاشت و گریست. گریست و گریست.مادر نگاهش کرد و خندید. مادر  در سرمای سرد، سخت به آغوش کشیدش و گرمترین احساسش را به او دمید. پدرش قرآن خواندش، اما ذهنش به زیباترین فرشته‌اش بود و زبانش کلامی فقط بر لب داشت برای ادای دینش. خدای در آسمانها جشنی بر پا داشت. آن روز شراب حلال کرد بر تمام پیامبرانش، رقص بر فرشتگانش آزاد ساخت. جهنم برچید و بهشتیان را فرا خواند و همگی تا هفت شبانه روز رقص و پایکوبی کردند. به مناسبت تولد فرشته کوچولوی اسفند ماهیش  روشن‌ترین ستاره‌اش  را بر آسمانش آویخت. سفیدترین بلوره‌های برفی را بر زمینیانش فرو ریخت تا شاد باشند و هلهله سر دهند.خدای بزرگ(یواشکی) بر پدر گفت اسمش صغرا گذار ،پدر گفت چشم(تو دلش گفت برو بابا بد سلیقه) اما اسمش عارفه گذاشت تا فرشته‌اش زیبا نام باشد. آن روز برف بارید، زمین سپید شد و او خندید. لبخند برآورد بر سپیدی و سپیدی بر بالهایش نقش بست.....
بعد از سالیان فرشته کوچولوی اسفند ماهی یک  بطری  در راهی یافت. درش گشود که ناگهان غولی بی شاخ و دم از آن بیرون جهید. فرشته کوچولوی ما اول از آن غول بدترکیب با موهای بلند و کثیف و دندانهای کرم خورده ترسید اما از آنجا که فرشته کوچولو دارای قلبی رئوف بود غول بی شاخ و دم را تیمار کرد. ولی غول از همه بیزار بود. از آدمی که او را در بطری کرده بود.، متنفر و خسته از تمام غول دوستانش. فرشته کوچولو سالیان با او دوست بود تا غول بد ترکیب فهمید که همه بد نیستند. فرشته کوچولو و غول در زمان دوستیشان فهمیدن که غول بد ترکیب توسط یک جادوگر سیاه پوش  جادو شده  و بد ترکیب شده. فرشته کوچولو از پرهای خودش یکی کند و به او زد. در یک چشم به هم زدن غول به شکل یک انسان(خوش تیپ) درآمد. غول که دیگر قلب مهربانی داشت از خداوند خواست تا برای فرشته کوچولو دوستی از جنس فرشتگان برایش بفرستد. او رفت و  راهی قصه‌ها شد. در همین هنگام خداوند که از خواب بیدار شده بود نامه‌ای از زمین دریافت که دارای درخواست غول بود. خداوند سریعا در عاشقانش، عاشقترین عاشق پیشه را که قلبش زلال‌ترین قلب‌ها بود را انتخاب کرد و فرستاد تا عشقش را نثار فرشته کوچولوی اسفند ماهی کند.
در این لحظه بود که لولی وش  قصه گو لب از قصه فرو بست.